Alice Anna
Abraham

Al zo lang ik me kan herinneren voel ik dat er zoveel bezieling en betekenis zit in de levens van mensen, in de natuur, in het bestaan. Alles staat in verbinding met elkaar en wat we doen, hoe klein ook, heeft een impact.

Tegelijk voel ik hoe lang de mensheid vanuit overleving heeft geleefd. Eeuwenlang werden mensen geconfronteerd met schaarste, onvoorspelbare omstandigheden, ziekte, geweld en machtsstructuren die weinig ruimte lieten voor vrijheid, verbinding of zelfontplooiing. Veel van wat we vandaag zien als controle, competitie, angst of afgescheidenheid ervaar ik dan ook niet als de ware aard van de mens, maar als overlevingsstrategieën die generaties lang werden doorgegeven.

Onder die lagen geloof ik in iets anders. In de intuïtieve, creatieve en liefdevolle aard van mensen. In ons vermogen om bewustzijn te ontwikkelen, betekenis te creëren en mede-scheppers te zijn van ons eigen leven en van de wereld om ons heen. Ik geloof dat ieder mens een uniek potentieel in zich draagt dat zichtbaar wordt wanneer er voldoende veiligheid, verbinding en ruimte ontstaat om te groeien.

Voor mij gaat heling niet alleen over het verzachten van pijn, maar ook over het herinneren wie we ten diepste zijn. Traan per traan. Hart per hart. Als een rimpeleffect dat zich verder verspreidt dan we ooit kunnen zien.

Hoe maak ik meer ruimte voor levensvreugde, creativiteit, intuïtieve vermogens en een open hart? Dat is de vraag die zich destijds als schoolmoe twintiger in me vastbeet en die me nooit meer heeft losgelaten.

Die vraag heeft me naar andere uithoeken van de wereld en in mezelf gebracht. Een lange tijd leefde ik een heel simpel leven op een berg in Mexico, waar ook mijn zoon geboren werd en waar ik al schrijvend de kost verdiende. Mijn fascinatie voor menselijk gedrag en innerlijke groei trokken me naar de volgende stap in mijn leven: de opleiding tot holistisch therapeut bij opleidingsinstituut School of Life. De vaardigheden en tools die ik tijdens deze enorm verdiepende en stevige opleiding heb opgedaan deel ik nu in mijn therapiepraktijk.

Ik ben vaak zelf door diepe, donkere dalen gegaan. Mijn hart mist vele stukken. Die stukken vulden zich telkens weer met het licht die ik op mijn pad vond, in de vorm van verwondering en liefde. 

Wat ik het liefste doe, is mensen begeleiden naar de plek in zichzelf waar het weer stil wordt. Waar ruimte ontstaat om te voelen, te vertrouwen, te kiezen.
Als therapeut wandel ik graag een stukje met je mee op dat pad. Op jouw tempo, vanuit zachtheid, helderheid en diepe eerbied voor je proces.